فسیل های یک ولوسیراپتور و یک«پروتوسراتوپس» در حال جنگ با یک دیگر در منطقه ی«توگریگن اوس»پیدا شده است که گمان می رود یک طوفان شن ناگهانی این دو جانور را غافل گیر ساخته باشد.ولوسیراپتور، یک شکارچی محسوب می شده که با استفاده از هشتاد دندان بسیار تیز و چنگال های داس مانند پایش،قربانیان خود را تکه تکه می کرده است.ولوسیراپتور و خویشاوندان آن نظیر دینونیکوس بزرگ تر،احتمالا به طور گروهی شکار می کردند و چهار دست و پا به پشت طعمه خود حمله می کردند.ولوسیراپتور،دایناسوری آرام و مهاجم،شکارچی چابکی درآسیای اواخر کرتاسه بود.گرچه کوچک بود،ولی با دندان های تیغ مانند تیز و چنگال های خنجر مانند تجهیز شده بود.آرواره های باریک حدود80دندان را درخود جای می دادند.پرها برای گرم نگه داشتن و نه برای مبارزه به کار می رفته است.پروتوسراتوپس فاقد هرگونه وسیله حفاظتی بود.جثه کوچک،آن را طعمه دلخواهی برای تعدادی از گوشت خواران مانند«ولوسیراپتور»کرده بود.این دایناسور متعلق به خانواده«سراتوپسیان ها»(صورت شاخ دار)به صورت گروهی می زیسته و از گیاهان تغذیه می کرده است.سرعت حرکت پروتوسراتوپس بسیار آهسته تخمنین زده می شود،اما شاید مانند دیگر سراتوپسیان ها قادر بوده برای فرار از خطر،درمدت زمان کوتاه با سرعتی برابر با 25 کیلومتر در ساعت نیز بدود.پروتوسراتوپس هادر بیابان«گوبی»در آسیا همانگونه که گوسفندان امروزی می چرند،می چریدند.در واقع آن ها به اندازه گوسفند بودند.مانند همه ی دایناسور های شاخ دار،پروتوسراتوپس ها،پوزه ای طوطی مانند داشتند.